Aktualności

W centrum dzisiejszej Ewangelii znajduje się zaskakująco trzeźwe spojrzenie. Jezus patrzy na tłum i nie widzi ani entuzjastycznych wyznawców, ani zatwardziałych grzeszników. Widzi ludzi wyczerpanych i porzuconych. Ewangelista używa greckiego słowa eskyrmenoi, które można oddać jako „odarci ze skóry”, „zdarci”, „znękani”. To nie jest poetycka metafora zagubienia, ale brutalny obraz stanu, w którym życie odziera człowieka z sił, a religia – zamiast być źródłem pokrzepienia – staje się kolejnym ciężarem. Widać tu diagnozę, która nie traci na aktualności: można być otoczonym przez ludzi, a jednak skrajnie samotnym; można być religijnym, a nie znać Boga.

Jaka jest odpowiedź Jezusa na ten widok? Nie jest to odpowiedź czysto emocjonalna, ale natychmiast przekłada się na konkretne działanie. Jezus nie organizuje wiecu pocieszenia, nie rozdaje ulotek. Udziela swoim uczniom władzy. To kluczowy moment: problem znękanego tłumu nie zostanie rozwiązany przez lepszą organizację czy bardziej porywające kazania, ale przez udzielenie realnego autorytetu nad tym, co człowieka zniewala i niszczy. Władza nad duchami nieczystymi, chorobą, a nawet śmiercią – to nie są trofea duchowej ekwilibrystyki, ale konkretne narzędzia przywracania ludziom utraconej integralności.

I tutaj słyszymy polecenie, które dzisiaj może budzić nasz wewnętrzny opór: „Nie idźcie do pogan i nie wstępujcie do żadnego miasta samarytańskiego. Idźcie raczej do owiec, które poginęły z domu Izraela”. Łatwo w tym usłyszeć echo partykularyzmu czy etnocentryzmu. Jednak duchowe odczytanie tej sceny musi iść głębiej. To wezwanie do teologicznego pierwszeństwa. Zbawienie bierze swój początek od tych, którzy już są wewnątrz przymierza, choć zagubieni. Zanim wyruszy się z Dobrą Nowiną na zewnątrz, trzeba najpierw zmierzyć się z kryzysem we własnym domu. To jest zasada niezwykle wymagająca: Kościół nie może nieść uzdrowienia światu, jeśli najpierw nie podda się uzdrowieniu sam. Nie można oferować innym daru, który uległ u nas dewaluacji.

W tym świetle dwa pierwsze czytania nabierają charakteru ściśle osobistego, a nie tylko historycznego. Scena z Księgi Wyjścia stawia nas u stóp Synaju nie po to, byśmy podziwiali spektakl teofanii, ale byśmy usłyszeli definicję naszej tożsamości: „będziecie Mi królestwem kapłanów i ludem świętym”. Nie są to puste tytuły. Być ludem kapłańskim, to znaczy stać się przestrzenią spotkania Boga ze światem. Kapłan nie istnieje dla siebie. Jego funkcją jest pośredniczenie, składanie ofiary, błogosławienie. Naszym zadaniem jako ludu jest być taką „królewską” własnością Boga, która swym istnieniem, pracą, cierpieniem i nadzieją wskazuje na inny porządek – porządek łaski.

Święty Paweł w Liście do Rzymian odziera nas zaś z resztek złudzeń na temat naszych zasług. Chrystus umarł za nas, gdy byliśmy jeszcze bezsilni. Nie gdyśmy się poprawili, nie gdyśmy odprawili pokutę, ale właśnie wtedy, gdy nasza słabość była tak fundamentalna, że byliśmy określeni jako „nieprzyjaciele” Boga. To jest najgłębszy fundament chrześcijańskiej nadziei: miłość Boga nie jest reakcją na naszą wartość, lecz stwarza wartość w nas, gdy jej nie mamy. Jezusowe spojrzenie na tłum, jego splanchnizomai – litość płynąca z trzewi – jest tym samym spojrzeniem, które dosięgło nas w chwili chrztu: nie idealnych, nie silnych, ale odartych ze skóry i leżących.

W końcowym wezwaniu misyjnym jest jednak jedno zdanie, które stanowi koło zamachowe całej tej dynamiki: „Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie”. To jest odpowiedź na logikę świata, który wszystko przelicza na zasługi, na wyniki, na skuteczność. Uczeń nie działa na zasadzie duchowego handlu. Nie uzdrawia, by zbudować sobie pozycję. Nie głosi Ewangelii, by zwiększyć liczbę członków organizacji. Daje darmo, ponieważ sam został obdarowany bez żadnych warunków wstępnych.

To jest ostateczny sprawdzian dla nas – dorosłych chrześcijan. Czy zdajemy sobie sprawę, że jesteśmy tymi, którzy już otrzymali? Że nasza modlitwa, nasze zaangażowanie w Kościele, nasze świadectwo w pracy i w rodzinie nie jest heroicznym wysiłkiem zdobywania Bożej przychylności, ale darmowym rozdawaniem tego, co sami dostaliśmy bez żadnej zapłaty? Często żyjemy tak, jakbyśmy wciąż musieli dopiero coś Bogu udowodnić. Tymczasem Ewangelia mówi: przestań udowadniać, zacznij dawać.

Być może największą przeszkodą w byciu robotnikami na Pańskim żniwie jest właśnie to, że żyjemy pod presją długu zamiast w wolności daru. Dopiero człowiek, który wewnętrznie stanął w prawdzie o tym, że jest darmo usprawiedliwiony krwią Chrystusa – jak pisał Apostoł – przestaje patrzeć na drugiego jak na przeszkodę, rywala czy klienta. Zaczyna widzieć w nim zmęczoną owcę, której należy się to samo, co jemu: konkretne uzdrowienie i wewnętrzny pokój, a nie moralizatorski wykład.

Jesteśmy więc posłani – każdy na miarę swojego powołania – by w tym tygodniu nieść ludziom nie siebie, ale dar. Idźcie i głoście: bliskie już jest królestwo niebieskie. Blisko, bo tam, gdzie staje człowiek świadomy daru, tam naprawdę zaczyna się Boże panowanie.