Aktualności

Hosanna i Ukrzyżuj

Te dwa okrzyki słyszymy niejako obok siebie w dzisiejszej liturgii słowa. W rzeczywistości dzielił je niecały tydzień czasu. W niedzielę Jezus jest uwielbiany przez tłumy, w piątek -prawdopodobnie te same tłumy - domagają się Jego śmierci.

Często tak bywa i w naszym życiu, że po dniach chwały przychodzą nagle dni klęski i poniżenia, dni trudne i straszne. To jest właśnie życie i kto chciałby żyć jedynie w chwale ten żyłby w zakłamaniu, w nierealnym świecie ułudy.

Warto jednak pamiętać, że nie ja pierwszy i na pewno nie ja ostatni przeżywam tego rodzaju wzloty i upadki. Wielu było przede mną i wielu będzie po mnie. Pozostaje tylko pytanie: „Jak przyjmuję te zmienne koleje losu? Czy mam świadomość, że zarówno ludzka chwała i uwielbienie, jak i ludzka pogarda i nienawiść są przemijające?” Liczy się tak naprawdę tylko moja wartość wewnętrzna i to jak mnie widzi i ocenia Bóg. Liczy się nie doczesność a wieczność. A wszystko co przeżywam obecnie jest tylko drogą do wieczności. Jeśli potrafię zrozumieć tę prawdę nie będą mnie tak naprawdę poruszały ani chwile pozornej ludzkiej chwały, ani nie będą mną wstrząsały momenty ludzkiej zawiści, podłości i głupoty.

Nie wolno zapomnieć, że po Niedzieli Palmowej z jej okrzykiem „Hosanna” przychodzi Wielki Piątek z wołaniem „Ukrzyżuj”, ale też po Wielkim Piątku przychodzi Niedziela Zmartwychwstania, z jej prawdą: „Ja jestem Zmartwychwstanie i Życie, kto wierzy we mnie, choćby i umarł żyć będzie”.

Wyobraźcie sobie rzymski triumf. Kiedy wódz wracał ze zwycięskiej kampanii, wjeżdżał do Rzymu na złotym rydwanie zaprzężonym w białe konie. Towarzyszyły mu łupy wojenne, spętani jeńcy i ogłuszający ryk tłumu.

A teraz spójrzmy na dzisiejszą Ewangelię. Jezus wjeżdża do Jerozolimy. Nie ma rydwanu, białego konia ani uzbrojonej straży. Jest za to pożyczony od kogoś osiołek – zwierzę pociągowe, powolne i niepozorne. Tłum wokół Niego szaleje. Ludzie rzucają na drogę swoje płaszcze, machają gałązkami, krzyczą: „Hosanna Synowi Dawidowi!”.

Wydaje się, że to wielki sukces. Ale w tym radosnym entuzjazmie kryje się największe i najbardziej tragiczne nieporozumienie w historii świata.

Ci ludzie wcale nie witają Jezusa. Oni witają swoje własne wyobrażenie o Nim.

Czekali na politycznego mesjasza. Na superbohatera, który użyje swojej boskiej mocy, żeby wyrzucić rzymskich okupantów, uzdrowić gospodarkę i zapewnić im bezpieczne, wygodne życie. Przecież ktoś, kto potrafi wskrzesić Łazarza i nakarmić tysiące ludzi kilkoma chlebami, idealnie nadaje się na ziemskiego władcę.

Dlatego Go witają. Ale kiedy zaledwie kilka dni później okaże się, że ten sam Jezus pozwala się pojmać, milczy przed Piłatem i nie zsyła ognia z nieba na swoich oprawców – ten sam tłum poczuje się głęboko oszukany. Zmiażdżony własnym rozczarowaniem. Ich „Hosanna” błyskawicznie zmieni się w „Ukrzyżuj Go”. Bo najbardziej nienawidzimy tych, którzy nie spełnili naszych oczekiwań.

Zatrzymajmy się dzisiaj nad tym, patrząc na palmy, które trzymamy w dłoniach.

Czy my przypadkiem nie robimy dokładnie tego samego? Jakiego Boga witamy w naszym życiu? Często chcemy Boga, który jest „na nasze usługi”. Boga, który zadziała jak magiczna różdżka na nasze problemy rodzinne, finansowe czy zdrowotne. Boga sukcesu. A kiedy przychodzi kryzys, kiedy zmagamy się z samotnością, chorobą albo niesprawiedliwością, a Niebo wydaje się milczeć – nasza wewnętrzna palma usycha. Czujemy się zdradzeni. Zaczynamy się buntować i w głębi duszy krzyczymy: „Ukrzyżuj, nie takiego Boga chciałem!”.

Niedziela Palmowa to zaproszenie do brutalnej szczerości z samym sobą. Jezus wjeżdża dziś w historię naszego życia na osiołku pokory i bezradności. Nie obiecuje, że ominie nas cierpienie, ale obiecuje, że przez nie z nami przejdzie.

Zamiast rzucać pod Jego nogi kolorowe płaszcze naszego fałszywego entuzjazmu, rzućmy tam dzisiaj nasze schematy. Nasze egoistyczne oczekiwania wobec Niego. Pozwólmy Mu być Królem po Jego własnemu – Królem, który zbawia nas nie z wygodnego tronu, ale z twardego drewna krzyża.